De ‘Aafia Siddiqui die ik zag – Tarek Mehanna

بسم الله الرحمن الرحيم

Gedurende de tijd van de Profeet (sallAllaahu ‘alayhi wa-Sallam) waren degene die de Islam binnentraden van twee typen: degene die in hun eigen landen bleven met de algemene bevolking en de basisaspecten van de religie praktiseerden en degene die emigreerden en de expedities van de Profeet (sallAllaahu ‘alayhi wa-Sallam) bijwoonden. Er zijn ahadieth die laten zien dat de Profeet (sallAllaahu ‘alayhi wa-Sallam) deze twee groepen op verschillende manieren behandelde, dit vanwege het verschil in status. Een voorbeeld, Muslim en at-Tirmidhi leveren over dat wanneer er een leider moest worden aangesteld voor een bataljon, dan zou hij hem instrueren hoe te handelen met de vijanden die moslim werden, zeggende: ‘‘… nodig hen uit om de te emigreren naar de landen van de Muhajirin, en informeer hen dat indien zij dit doen zij zullen genieten van alle privileges en verplichtingen van de Muhajirin. En als ze weigeren om te emigreren, dan zullen zij de status hebben van de bedoeïenen en dienen zij zich te onderwerpen aan de bevelen van Allaah, net als de rest van de gelovigen..” Deze gedistingeerdheid was simpelweg van een groep die besloot om bepaalde verantwoordelijkheden te dragen op eigen schouders dit in contrast met de andere (groep) wiens inactiviteit hen limiteerde tot een erg individualistische, lokale, vriendelijke vorm van het praktiseren van de Islam. Een persoon kan in essentie zeggen dat de Profeet (sallAllaahu ‘alayhi wa-Sallam) het praktiseren van de Islam door de moslims in twee typen had onderverdeeld: de religie van de emigranten (Din al-Muhajirin), degene die de verantwoordelijkheden op hun schouders hebben gedragen om de Islam te helpen en te doen zegevieren.. en de religie van de Bedoeïenen (Din al-A’rab) wiens hulpmiddelen voor de Islam niet verder gingen dan de basisaspecten.

Ondanks dat deze beschrijving van een situatie is die zich langer dan duizend jaar geleden heeft afgespeeld, is het een eeuwig patroon dat zich blijft herhalen, moslims worden verspreid en verdeeld in elk gebied en op elke plek op basis van deze niveaus. Iemand kan deze distinctie zelfs onderling bij de praktiserende moslims in het Westen en Oosten opmerken. De Din al-A’rab van het verleden kan vergeleken worden met de Islam die zich beperkt en ophoudt bij het praktiseren van de vijf pilaren, het eten van zabihah en het schoonhouden van de lokale moskee. In acht nemend hoe moeilijk het is om in het Westen zelfs deze moslims tegen te komen, beeld je dan in wat een vreugde het is voor het oog en het hart wanneer je degene ontmoet die een stapje verder zijn gegaan (met het praktiseren van de Islam) en het niveau van Din al-Muhajirin – degene wiens zorgen de hele Ummah omvatten, wat hen ertoe drijft om op te staan en actieve werkers te worden van de Islam, waarbij zij elke minuut besteden aan het dienen van Allaah en henzelf ten dienst stellende van Hem, ondanks de velen verantwoordelijkheden die hun drukke levens in beslag nemen. Hun harten kloppen tegelijk met de harten van de rest van de moslims – dit alles doen zij met de kin omhoog zonder acht slaande op degene in hun omgeving die eten en drinken als rundvee, want zoals gezegd is:

هكذا الاحرار في دنيا العبيد
En zo zijn de vrije in een wereld van de afhankelijken (slaven).
Recent nog, sprak de gehele wereld over zo’n persoon – een korte, dunne collegestudent, echtgenote en moeder van drie kleine kinderen. Haar naam is ‘Aafia Siddiqui.

Ik wil je meeslepen in het verhaal van deze vrouw en ook doen begrijpen waarom ik erdoor werd aangetrokken. Ik wil dat je te weten komt hoe deze vrouw zich bekommerde en toewijdde aan de Islam, zoals beschreven is door degene die haar kende – een toewijding die was gemanifesteerd door bepaalde daden die erg simpel en makkelijk zijn, maar zelden worden (uit)gedragen door degene die hiertoe in staat zijn.

Degene die zich ‘Aafia heugen, herinneren haar zich als een erg klein, stil, aardig en schaamtevolle vrouw die nauwelijks op te merken was in een bijeenkomst. Hier voegde ze nog aan toe, dat wanneer het nodig was, dat ze zou spreken en datgene dat gezegd moest worden, zou ze zeggen. Ze gaf eens een toespraak op een fondsinzameling voor Bosnische wezens in een lokale moskee, waarin ze mannen in het publiek er (verbaal) van langs gaf, omdat ze niet deden wat zij aan het doen was. Ze bepleitte: ”Waar zijn de mannen? Waarom moet ik degene zijn die hier staat en dit werk doet?” En ze had gelijk, aangezien ze moeder, echtgenote en een studente is in een gemeenschap vol met broeders die niks kunnen laten zien wanneer het aankomt op Islamitisch werk en prestaties.

Toen ze een studente was op het MIT, dreef ze mensen ertoe om kopietjes van de Qur’aan en andere Islamitische literatuur aan de moslims in lokale gevangenissen te brengen. Ze liet ze in dozen bezorgen in een lokale moskee, vervolgens zou ze op de moskee verschijnen en de zware dozen helemaal zelf van de derde etage naar beneden dragen op een steile trap. Subhan Allaah, kijk naar de Qadar van Allaah: deze vrouw die zo haar best deed om moslimgevangenen te helpen is nu zelf ook een gevangene (ik vraag Allaah om haar te bevrijden).

Haar toewijding aan de Islam was ook erg duidelijk op de campus. Een artikel dat dateert uit het jaar 2004 genomen uit het Boston Magazine vermeldt dat ”…zij drie gidsen schreef voor leden die anderen wilden leren over de Islam. Op de groepswebsite legt Siddiqui uit hoe je een da’wah tafel kan runnen, een informatieve kraam die op schoolevenementen gebruikt wordt om mensen te onderwijzen en toe te trekken naar de Islam om hen te overtuigen te bekeren tot de Islam.” Het artikel vermeldt verder dat ze in de gidsen schreef: ”Beeld je eens in dat onze bescheiden, maar oprechte da’wah inspanningen veranderen in een grote da’wah beweging in dit land! Beeld je slechts in! En wij, profiteren van de beloning van eenieder die bekeert tot de Islam doormiddel van deze beweging en dit voor alle jaren die nog zullen komen. Denk en plan groot. Moge Allaah ons deze kracht en oprechtheid schenken, zodat onze bescheiden inspanningen voort zullen gaan en zich uitbreiden totdat Amerika een moslimland wordt.”

Allaahu Akbar…kijk naar deze bezorgdheid.. kijk naar deze prijzenswaardige ambities en doelen. Als mannen zijnde, zouden we ons moeten schamen dat we dergelijke lessen moeten leren van een zuster.

Ze zou elke week moslimkinderen onderwijzen op de zondag. Mij werd ook verteld door een zuster dat ze elke week een kleine groep bekeerlingen zou onderwijzen over de basisaspecten in de Islam. Eén van de zusters die haar lessen bijwoonde beschreef ‘Aafia als: ”ze deed de dingen niet om opgemerkt te worden noch wilde ze vrienden worden. Ze kwam hier puur en alleen om ons te leren over Allaah en Engels was niet eens haar eerste taal.”

Een andere zuster die haar lessen bijwoonde beschreef haar: ”Ze leerde ons dat we ons nooit moeten schamen voor wie we zijn. Ze zei: ,,Amerikanen hebben geen respect voor zwakke mensen. Amerikanen zullen ons respecteren als we opstaan en sterk in onze schoenen staan.”

Allahu Akbar…O Allaah.. bevrijd deze vrouw!

Maar ‘Aafia’s grootste passie was het helpen van onderdrukte moslims over de gehele wereld. Toen de oorlog in Bosnië uitbrak leunde ze niet achterover met de ene knie over de ander heen geslagen. Nee, eerder greep ze onmiddellijk naar alle mogelijkheden die binnen haar bereik lagen om een verschil te maken. Ze was niet de gehele dag door aan het dromen over hoe graag ze zou willen helpen in Bosnië. Ze stond op en deed wat ze kon: ze sprak de mensen aan om de mensen bewust te maken van wat er gaande was, ze zou donaties inzamelen, ze zou e-mails opstellen en rondsturen, ze gaf presentaties – het punt dat ik hier wil maken is dat ‘Aafia ons heeft laten zien dat er altijd wel iets is dat we kunnen doen om onze broeders en zusters te helpen – het minste daarvan is het spreken en besef opwakkeren bij degene die hieromtrent achteloos zijn. Achterover leunen en niks doen is nooit een optie. Ze gaf eens een toespraak in een lokale moskee om geld in te zamelen voor Bosnische wezens en toen het publiek alleen maar zat en naar haar keek, vroeg ze: ”Hoeveel mensen in deze kamer hebben meer dan één paar schoenen?” Toen de helft van de aanwezigen hun handen opstaken, zei zei: ”Doneer ze aan deze Bosnische wezen die een strenge winter tegemoet gaan!” Ze was zo krachtig in haar toespraak dat zelfs de Imam zijn schoenen uittrok en ze doneerde.

Er is nog zoveel meer te zeggen over de passie die onze zuster heeft voor de Islam. Het bovenstaande geeft jullie in ieder geval een beeld hoe ze in elkaar stak en zal hopelijk een inspiratie zijn voor broeders (nog voor de zusters) in het actief dienen van de Islam, middels alle mogelijkheden die binnen bereik liggen. Neem in ogenschouw dat ze dit alles deed terwijl ze al moeder en een PhD studente was en de meeste van ons doen veel minder en hebben veel meer vrije tijd.

Met dit beeld in mijn hoofd over ‘Aafia was ik verbluft toen ik haar zag op het moment dat ze de rechtszaal binnenkwam voor haar hoorzitting. De deur aan de linker voorzijde van de rechtszaal ging langzaam open, waarna er een zwakke, futloze, uitgeputte vrouw verscheen die haar eigen hoofd amper omhoog kon houden, dit terwijl ze zat in een blauwe rolstoel. Ze was gekleed in Guantanomo-stijl, een oranje gevangenisuniform en haar hoofd was bedekt met een witte hijaab die naar beneden was getrokken om haar magere armen te bedekken (de gevangenisuniformen hebben korte mouwen). Haar advocaten gingen snel om haar heen zitten en de zitting begon.

De hoofdaanklager, Christopher LaVigne, kwam binnenlopen met een groep van drie of vier FBI agenten, één van hen was een vrouw die op een Pakistaanse leek. De verdediging begon door bekend te maken dat de hoorzitting uitgesteld moest worden vanwege ‘Aafia’s medische conditie. ‘Aafia’s advocaten gaven aan dat het weinig zin heeft om haar te onderwerpen aan een hoorzitting als ze bijna doodgaat. Ze eisten hierop dat ze eerst zou worden onderzocht door een dokter, voordat er iets anders werd ondernomen en gedaan. LaVigne stond op en protesteerde, zeggende dat ‘Aafia een gevaar is voor de veiligheid in de Verenigde Staten. De rechter trapte daar niet in. De aanklager vervolgde: ”dit is een vrouw die de gevangenschap wil ontvluchten.” Zodra dit gezegd werd, wendde ik mijn blik op ‘Aafia en ik zag dat ze haar hoofd schudde uit wanhoop en verdriet, alsof ze het gevoel had dat de hele wereld tegen haar was. Trouwens, ‘Aafia was zo klein en zwak dat ik haar nauwelijks kon zien achter de rolstoel. Het enige dat ik zag was haar hoofd gewikkeld in een witte hijaab, die zich naar links had gebogen en haar rechterarm die eruit stak.

Ik kreeg beter begrip van haar situatie, waarom ze er zo verdrietig en wanhopig uitzag, nadat haar advocaat de details beschreef van de haar huidige toestand:

* Ze heeft een hersenbeschadiging vanwege de tijd die ze in de US in hechtenis heeft gezeten.

* Een van haar nieren is verwijderd in de tijd dat ze in de US in hechtenis heeft gezeten.

* Ze is niet in staat om haar eten te verteren aangezien een deel van haar ingewanden verwijderd is tijdens een operatie in de tijd dat ze in de US in hechtenis heeft gezeten.

* Ze heeft lagen en lagen aan vastgenaaide huid door de operatie die ze onderging vanwege de schotten die ze kreeg.

* Ze heeft een grote litteken van de operatie vanaf haar borstgebied tot aan haar romp.

Met dit alles genomen, werd ze niet één keer bezocht door een dokter gedurende de hele periode dat ze leed aan hernia in de US, ondanks het feit dat ze verschrikkelijke abdominale pijn had, gevolgd door de smerige operatie die ze in Afghanistan onderging – pijn waar ze niets meer dan een Ibuprofen voor kreeg! Ibuprofen wordt gegeven aan degene die hoofdpijn hebben!

Met dit alles samen genomen, heeft de aanklager nog het lef en gebrek aan schaamte door proberen te voorkomen dat ‘Aafia door een dokter wordt onderzocht en behandeld, omdat ze een ”gevaar zou zijn voor de veiligheid..” Toen hij door de rechter werd gevraagd hoe het kan dat ‘Aafia al die tijd in een NYC gevangenis zat zonder basis medische zorg, stotterde de procureur dat het een ”gecompliceerde situatie” was en schoof het af op ‘Aafia zeggende dat ”het haar beslissing is geweest omdat ze niet gezien wilde worden door een mannelijke dokter.” Nadat de procureur dat laatste gedeelte zei, zag ik dat ‘Aafia’s magere arm omhoog schoot en heen en weer begon te schudden naar de rechter (alsof ze wilde zeggen: ”Nee! Hij liegt!”) Ik voelde zo’n mededogen met haar, ze was overduidelijk gefrustreerd vanwege de velen leugens die voor haar neus werden verteld. Haar advocate legde toen haar hand op haar arm om haar gerust te stellen en om haar te doen kalmeren.

Toen de hoorzitting over was, bleef een uitspraak van een geleerde in mijn hoofd hangen en het is dat stukje waarin Ibn al-Qayyim heeft gezegd dat een persoon dichterbij Allaah komt totdat: ”..er slechts een obstakel is waar de vijand hem vandaan roept en dit is een obstakel die hij moet ondergaan. Als iemand van dit obstakel (beproeving) gered zou zijn, dan zouden het de Boodschappers en Profeten van Allaah zijn en de nobelste van Zijn Schepping. En dit is de beproeving waarin de Shaytaan zijn troepen loslaat op de gelovige met verschillende vormen van schadelijke aspecten: door middel van de hand, de tong en het hart. Dit gebeurt overeenstemmend de mate goedheid dat zich bevindt in het hart van de gelovige. Des te hoger zijn positie is, des te meer vijanden op hem losgelaten worden die hem helpen tegen hem (de gelovige). De Shaytaan overstelpt de gelovige met zijn volgelingen. Aan deze beproeving valt niet te ontsnappen, want des te vromer en standvastiger de gelovige is in het roepen en uitnodigen tot Allaah en het opvolgen van Zijn Geboden, des te meer zal de vijand intenderen om hem te misleiden en af te leiden met dwaze mensen. In essentie heeft hij (de gelovige) zijn lichamelijke schild aangetrokken in deze beproeving en heeft hij de verantwoordelijkheid genomen om de vijand van Allaah te confronteren omwille van Allaah en in Zijn naam, en zijn aanbidding hierin is de aanbidding van de beste der aanbidders.”

En dit was die dag overduidelijk toen ik keek naar de scene in de rechtszaal. Ondanks ‘Aafia’s fysieke zwakte, was er toch een bepaalde ‘izzah (eer) en kracht die ik voelde emaneren uit haar, gedurende de hele tijd. Alles aan haar, van de gebeurtenis waarin ze met haar hand schudde naar de rechter toen de aanklager loog, tot de manier waarop ze haar hijaab droeg bovenop haar gevangenisuniform, gezien de verschrikkelijke omstandigheden waarin zij zich bevond, zou de hijaab het laatste zijn dat zou opkomen in iemands gedachten, tot aan het aantal FBI agenten, US Marshals, verslaggevers, officieren, et cetera, die zich allen propten in deze kleine kamer om een zwakke, korte, stille vrouw te observeren die een ”gevaar zou zijn voor de veiligheid” – alles wees erop dat het enige waar deze mensen bang voor waren, de kracht van haar Iman is.

Dit is de situatie van onze geliefde zuster, een moslimvrouw die gevangen genomen is.

Wat kan ik zeggen..?

Ik zal niet afsluiten door de verplichting te benoemen van het helpen bevrijden van moslim gevangen. Ik zal niet vermelden hoe al-Mu’tasim een hele stad met de grond gelijk maakte om een enkele moslimvrouw te bevrijden. Ik zal niet teruggaan naar de tijd van Salah ad-Din of ‘Umar bin ‘Abd al-’Aziz, die tientallen al dan niet duizenden moslimgevangen bevrijdden. Hoe graag ik deze punten ook zou willen benoemen, want wat nog triester en bedroevender is dan ‘Aafia’s situatie, is het aantal moslims die zijn komen opdagen voor haar hoorzitting, dit nota bene in een stad waarin ongeveer een half miljoen moslims wonen (zonder de omgevende gebieden mee te rekenen) en ook nog eens dat geen enkele Moslim organisatie in de Verenigde Staten de zaak van de zuster onder handen hebben genomen of maar een woord hierover gerept ter verdediging van ‘Aafia. Zoals Ibn al-Qayyim heeft gezegd: ”Als ghayrah het hart van een persoon verlaat, dan zal het geloof weldra volgen..”

Helaas, in de tijd waarin de meeste van ons Din al-A’rab volgen, lijkt het erop dat de beste persoon die ons een les kan leren hoe wij ‘Aafia Siddiqui het best kunnen helpen, niemand anders is, dan ‘Aafia zelf.

P.s. Excuses voor eventuele spel en of schrijffouten.

Kanttekening: Tarek Mehanna schreef dit artikel een tijdje terug, voordat hij zelf gevangen genomen werd. Nu zijn hij en ‘Aafia lotgenoten. We vragen Allaah om hen beiden spoedig te bevrijden, geduld te schenken en hen beiden doen behoren tot Ahlu-l Djennah. Amien.

http://www.iskandrani.wordpress.com

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: